Aftur í tímann

Það er sumar í Ísafjarðardjúpi þegar þessi mynd er tekin. Kannski er hún tekin sumarið 1939 sem var hið sólríkasta á 20. öld. Það getur vel verið. Konan sem er önnur frá hægri í flekknum er móðir mín sem fæddist 1925. Aftastur í röðinni er Páll Pálsson afi minn, bóndi í Þúfum sem ég heiti eftir.
Fjárhúsin sem standa í baksýn eru eins og önnur útihús í íslenskum sveitum þessa tíma, samruni þess gamla og nýja, veggir úr torfi og grjóti líkt og við landnám, timbur kemur við sögu en segja má að bárujárn sé fulltrúi nútímans í þessari byggingu. Ég held að hrúgaldið á hlaðinu fyrir framan húsin sé taðstafli.
Þegar ég man fyrst eftir mér í þessari sveit var enn haft fé í þessum húsum og svo var reyndar fram til 1967 ef ég man rétt. Ég man eftir okkur bræðrum sitjandi á garðabandi við ljósið frá einni olíulukt. Annars er myrkur og eina hljóðið sem heyrist er þéttriðið marr margra kjálka þegar kindurnar háma í sig hey úr jötunni. Við bætist skrjáfið í heyinu þegar þær rífa það til sín með frekjulegum hnykk. Annars þegja kindur á húsi. Þær virðast yfirleitt ekki eiga neitt vanjarmað hver við aðra.
Lyktin af heyinu og lyktin af kindum sem hafa krafsað á beit yfir stuttan daginn renna saman í andrúmslofti sem í minningunni er tryggt og öruggt.