Þær eru þarna Móri

Lúðvík Bergvinsson kom víða við í rómuðu innslagi í Kastljósi þar sem hann talaði utan af sér nýju fötin og sat eiginlega berstrípaður í settinu. Það var ógeðfelld sjón. Eitt af því fjölmarga sem Lúðvík færði í orð var að hann beindi spjótum sínum að Silfri Egils eða öllu heldur Agli Helgasyni fyrir ósanngjarnar árásir á það sem Lúðvík fannst augljóslega vera ósaknæmt athæfi og vönduð stjórnsýsla.

DV fylgir svo á hæla Lúðvíks og telur Silfur Egils hafa sett ofan í seinni tíð og bloggsíða hans sé löðrandi í nafnleysingjum og ómerkingum. Þeir dansa þarna skemmtilega í takt feðgarnir á DV og hinn sigldi þingmaður.

Mér finnst ekki ástæða til að skammast út í hinn ullhærða, þéttvaxna þáttastjórnanda. Þvert á móti finnst mér hann hafa staðið vaktina með sóma og engum hlíft.

Þegar ég var að alast upp vestur í Djúpi bjó Hákon heitinn í Reykjarfirði á næsta bæ. Hákon átti afbragðs góða smalahunda og gat sent þá langar leiðir hátt upp í brattar hlíðar til að bíta fast í hækilinn á bágrækum sauðum. Sagt var fyrir vestan að ef Móri Hákonar í Reykjarfirði sá ekki rollurnar sem átti að sækja þá tók húsbóndi hans hann upp og hélt honum í augnhæð sinni svo hann sæi verkefni sitt. Svo þaut Móri af stað eins og leiftur, þakklátur húsbónda sínum fyrir hjálpina.

Ég veit ekki af hverju mér datt þetta í hug þegar ég ég sá samsíða árásir DV og Lúðvíks og auðvitað er ekki víst að sami stórbóndinn hafi sigað þeim báðum. En erindi þeirra var það sama.